Loading home…
_Δρόμος_Τώρα μακραίνουνε πύργοι, παλάτια. Κλαίνε μου οι θύμησες, κλαίνε τα μάτια. Τώρα θανάσιμη νύχτα με ζώνει. Μέσα μου ογκώνονται οι άφραστοι πόνοι.Μ’ είδαν, προσπέρασαν όσοι αγαπάω. Μόνος απόμεινα κι έρημος πάω.Πόσο τ’ ανέβασμα του άχαρου δρόμου! Στρέφω κοιτάζοντας προς τ’ όνειρό μου:Μόλις και φαίνονται οι άσπρες εικόνες. Τ’ άνθη, χαμόγελα μες στους χειμώνες.Αεροσαλεύουνε κρίνοι και χέρια. Ήλιοι τα πρόσωπα, μάτια τ’ αστέρια. Είναι και ανάμεσα σ’ όλα η Αγάπη: Στο πρωτοφίλημα κόρη που εντράπη.Κι όλο μακραίνουνε πύργοι, παλάτια. Κλαίνε μου οι θύμησες, κλαίνε τα μάτια… __Κώστας Καρυωτάκης_________30/8/2021______________21/10/2020______Ogni stonda a stu mondu..______26/10/2020, 2h..M..______Σπένδω λοιπόν στις »χαμένες» Αγάπες..Σπένδω στους χωρίς πανοπλίες Εραστές..Σπένδω στο παρανάλωμα των κορμιών τους..Σπένδω σ εκείνες τις Αγάπες που δεν απομυθοποιήθηκαν και ο απόηχος τους θα ταξιδεύει παντοτινά στις μνήμες μας και θα μας συνοδεύουν στις άλλες μας ζωές σαν όνειρα κι επιθυμιά γλυκιά. Αγάπες εξιδανικευμένες, οριστικά εξαγνισμένες από την άγρια καταστολή της καθημερινότητας χωρίς την μετάσταση καθετί αγοραίου και πεζού.~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~