Το ζεϊμπέκικο ......

........δεν σε κάνει μάγκα, πρέπει να είσαι μάγκας για να χορέψεις ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ. ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟΣ. Ο αρχαϊκός χορός της θράκης που τον μετέφεραν οι ζεϊμπέκηδες στη Μικρά Ασία, και τον επανέφεραν στην Ελλάδα οι πρόσφυγες του 1922. Χορός δύσκολος, χωρίς βήματα, ιεροτελεστία με εσωτερική ένταση και νόημα, που ο χορευτής οφείλει να το γνωρίζει και να το σέβεται. Σωματική έκφραση. Η απελπισία της ζωής. Το ανεκπλήρωτο όνειρο. Το «δεν τα βγάζω πέρα». Το κακό που βλέπεις να έρχεται. Το παράπονο της ψυχής που δεν υποτάχτηκε στα πρέπει των άλλων. Ο χορευτής δεν επικοινωνεί με το περιβάλλον. περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του, τον οποίο τοποθετεί στο κέντρο του κόσμου. Για πάρτη του καίγεται, για πάρτη του πονάει και δεν επιζητεί οίκτο από τους γύρω. Χτυπάει το δάπεδο με το χέρι "ν' ανοίξει η γη να μπει".. και, όσο χορεύει, τόσο μαυρίζει... πότε μ' ανοιχτά τα μπράτσα γίνεται αητός που πέφτει πάνω σ' όποιον ευθύνεται για τα πάθη του... και πότε σκύβει τσακισμένος σε ικεσία στην άδικη μοίρα του... ο πόνος του...αποθεώνεται. Το ζεϊμπέκικο είναι όλα τα μέσα σου σ' ένα κοίταγμα...είναι αυτοσυγκέντρωση... είναι μετράω τη ψυχή μου...είναι αργό στριφογύρισμα στις μύτες των ποδιών και στις πατούσες... και στη συνέχεια ξέσπασμα και χτυπήματα δυνατά για να βγεί έξω ό,τι μαζεύτηκε στο μυαλό και στην καρδιά... το ζεϊμπέκικο είναι ιερό, είναι δυο χέρια με βεργούλες, μια συννεφιασμένη κυριακή που πέφτουν της βροχής οι στάλες στη φυλακή του κοεμτζή...