Loading home…
Για να γίνουν αυτά τα τραγούδια, έπρεπε να μπει « η μια ψυχή μες την άλλη». Να γίνει μια και να ΄χουν και τα τραγούδια ψυχή. Εγώ που « μέσα μου ποτέ δε μεγαλώνω» πήρα τηλέφωνο τον Δημήτρη ( πρώτη φορά το έκανα να τηλεφωνήσω σε καλλιτέχνη. Μέχρι τότε δεν είχα κάνει κάτι παρόμοιο όχι από εγωισμό αλλά από συστολή). Ο Δημήτρης έφερε από την αγαπημένη μου (του)_Ήπειρο μνήμες αιώνων. Η Ζωή της Σαμοθράκης ( αλήθεια, δεν τη ρώτησα ποτέ αν έχει σχέση με την περιβόητη Νίκη που μας κλέψαν ξένα μουσεία) με σταμάτησε μια μέρα στο δρόμο για το σχολείο κα με ξάφνιασε: ¨Θα μου δώσετε κανένα στίχο,¨ (όλοι δικοί σου από δω και μπρος!) Όλοι εμείς και πίσω από εμάς, η Δήμητρα ( δίπλα μας, θα ήταν το πιο σωστό να πώ) και να μας πιστεύει. (Τι τύχη!) Προσπάθησα να γράψω απλά, λιτά κι απέριττα το λαϊκό λόγο. Με βοήθησαν και οι μουσικές της Ζωής. Αφιερώνω αυτά τα τραγούδια στους σπουδαίους στιχουργούς – ποιητές που μ΄ έμαθαν κάτι να γράψω κι εγώ. Ηλίας Α. Κατσούλης Αθήνα Φθινόπωρο του 2000