Βασίλης Παναγιωτίδης - Η Αλίκη στη χώρα των τραυμάτων (full album)

Φανταστείτε ένα δωμάτιο με ένα ανοιχτό παράθυρο. Ξαφνικά μπαίνει μέσα ένα πουλί. Στριφογυρίζει στον αέρα τιτιβίζοντας απελπισμένα και ενώ το παράθυρο παραμένει ανοιχτό, το πουλί δεν πηγαίνει προς τα κει παρά συνεχίζει τις σβούρες. Κάποια στιγμή σταματάει για να ξεκουραστεί στο ράφι της βιβλιοθήκης και ενώ η έξοδος είναι πλέον ακριβώς απέναντι του και πάλι δε φτεροκοπάει κατα κει, παρά στέκει και σε κοιτάζει μες στα μάτια. Και προτού το καταλάβεις, έχει κατέβει στον ώμο σου και αρχίζει να σου ψιθυρίζει στο αυτί σε μια ακατάληπτη διάλεκτο. Και ξαφνικά το πουλί βγαίνει από το παράθυρο. Δεν αισθάνεσαι λύπη. Του βγάζεις και όνομα. Ποιος μπορεί να πει με σιγουριά πως τα πουλιά έχουν κακή όραση; Ή ότι η μεταφορά ενός μυστικού δεν χρειάζεται συμπαντική έγκριση; Imagine a room with an open window. All of a sudden a bird flies right in. It spins in the air tweeting desperately and even though the window is yet open the bird does not fly there but it keeps spinning around. At some point it stops to rest on a bookshelf and again even though the exit is right in front of it, it still doesn’t flee but it remains there staring at you. And before you know it, it’s on your shoulder whispering in your ear in some dialect you cannot comprehend. And then, all of a sudden, the bird flies away. You don’t feel sorrow. You come up with a name for the bird. Who can tell for sure that birds have bad eyesight? Or that the transfer of a secret doesn’t need a cosmic approval?