นิทานล้านเพลง (ภาคแรก)

กาลครั้งหนึ่ง...นานมาแล้ว ณ ดินแดนแห่งความรัก(ส้วม) ยังมีเจ้าหญิงน้ำแข็งกับเจ้าชายรองเท้าแตะ ที่ตรงนี้มีฉันมีเธอ... เราสองคนหนึ่งใจร่วมทุกข์ร่วมสุข เกินกว่ารักมากกว่าผูกพัน สองเราเกี่ยวก้อยชมนกชมสาว ชมดาวชมเดือนชมไพรในฝัน ข้างขึ้นเดือนหงาย เราสองคนขี่ควายชมทุ่งมุ้งมิ้ง สุขใจ... วันหนึ่ง...วันที่ฉันกลัว เมื่อไม่มีเธอในวันที่ฟ้าสีเทา ฉันรู้ผิดที่ฉันเองก็ฉันไม่ดีเอง รู้ทั้งรู้เรารักกัน รักเธอปานจะดม(ปานเนี่ยใครอ่ะ) "...แต่แล้วก็ไม่มีทางที่เรา จะเข้าใจกันได้ใหม่..." รักเก่าเก่า (เจ้าหญิงน้ำแข็งรำพัน) จากวันนั้นถึงวันนี้วันที่ไม่มีเธอ พยายามห้ามใจเหนื่อยก็พักไม่รักก็พอ หยุดท้อขอเวลาตั้งตัวอีกครั้ง ครั้งหนึ่งวันนี้ เวลาของเราจำได้ไหม ยังจำได้ไหม . . . นางฟ้าที่ถูกลืม ช่างเถอะวันนี้ไม่รักไม่เป็นไร ไม่รักไม่ว่า..ฮือ..ฮือ....ฮือ..ฮือ.. (เจ้าหญิงน้ำแข็งยังรำพันต่อไป) ณ วันนี้ฉันดีใจที่มีเธอ ถึงอย่างไรก็รัก รักเธอเสมอ ......... 10ปี ผ่านไป และแล้วทุกสิ่ง (โปรดติดตามตอนต่อไป)